راستی بدون مقاومت و ایستادگی، در روزگار اختناق و استبداد، چه معیار دیگری می توان یافت که اصالت و حقانیت داشته باشد؟ دقیقا بر همین اساس، پیوسته گفته ایم و باز هم من تکرار می کنم، اگر کسی بیشتر از ما مقاومت کند و در مقابل این رژیم بایستد، هر که می خواهد باشد، وظیفه خود می دانیم که در مقابل او زانو بزنیم، ایدئولوژی ما سر جای خودش، اما از نظر سیاسی هژمونی او را می پذیریم و باید هم بپذیریم وگرنه معلوم می شود که در سرنگونی این رژیم صداقت نداریم و بیشتر به فکر منافع گروهی خودمان هستیم و به این میگویند اپورتونیسم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر